Bono – de Messias van Dublin

19 juli 2009 at 21:54

19 juli 2009

In een artikel in de Belfast Telegraph van 7 juli jl. wordt de € 135,– miljoen kostende 360 graden tour van U2 met als opperhoofd de zich Bono noemende do-gooder Paul David Hewson, onderworpen aan de op dit moment populaire test van de “global footprint”. Deze ecologische voetafdruk is een cijfer dat aangeeft hoeveel vruchtbare grond van de aarde iemand gebruikt om zijn of haar levenswijze mogelijk te maken. Rekening houdend met de huidige wereldbevolking en de beschikbare reserves is er op dit moment per persoon 1,8 hectare beschikbaar. Wie meer verbruikt, neemt een te groot aandeel en is dus medeschuldig aan de toekomstige ondergang van onze planeet aarde. 
Volgens de Belfast Telegraph zal de band tijdens de tour, die voorziet in 100 optredens in 18 maanden, 70.000 luchtmijlen afleggen in hun brandstofverslindende privévliegtuigen.

Voor de optredens zijn 3 podia van 390 ton per stuk nodig en 200 man personeel. Kortom, een ecologische voetafdruk van een reuzenmaat, die de flapschoenen van alle Pipo’s de Clown op de wereld bij elkaar op schattige babyschoentjes doen lijken. Experts hebben berekend, dat de 44 concerten van U2 in Europa en Noord Amerika alleen al verantwoordelijk zijn voor meer dan 20.000 ton CO2 uitstoot, oftewel het equivalent van 6.500 gemiddelde West Europeanen in een heel jaar. En dat allemaal geproduceerd door een groep, die zich erop laat voorstaan “de planeet te willen redden”. Of in Bono’s eigen woorden: “My prayer is that we become better in looking after our planet.”

Is dit nu gewoon plat cynisme of denkt deze pretentieuze kwebbeltante, dat de hele wereld dit als een kudde dwepende fans voor zoete koek aanneemt? 
Dringt zich verder de vraag op: kunnen we dit soort “wereldsterren”, die zichzelf met verve een progressief imago hebben aangemeten, nog serieus nemen wanneer ze zich uitspreken over onderwerpen, die het wel en wee van onze toch al zo geplaagde planeet betreffen? Of het nu gaat om een Bono, die zich graag laat fêteren in het Witte Huis bij de nog steeds niet veroordeelde massamoordenaar George W. Bush of een Madonna, die zich, in haar stellige overtuiging dat zelfs een diep gevoelslevens te koop is, vol overgave heeft gestort op de Kabbala en zich vervolgens bij een bezoek aan Israel vol trots laat fotograferen met, ja wel, wederom een massamoordenaar: president Peres.

Nadat Bono zijn liefde had bekend voor een andere do-gooder in het slijmerige “Grace”, nl. Moeder Theresa, hadden de alarmbellen bij de gemiddelde fan al moeten rinkelen. Maar neen! De kaartjes voor de wereldtoer gaan grif van de hand. Filmmaker Christopher Hitchens noemt deze op geld en roem beluste aanstaande heilige treffend “Hell’s Angel”. Moeder Theresa – het zal maar familie van je zijn – behoorde tot het meest reactionaire deel van de Rooms Katholieke Kerk, voor wie abortus en gezinsplanning, waar ook ter wereld en om welke reden dan ook, uit den Boze zijn. Zij runde in het door armoede en ondervoeding geplaagde Calcutta, India, een goed renderende melkkoe in de vorm van een sterfhuis, vermomd als ziekenhuis.

Miljoenen dollars van over de hele wereld stroomden continue binnen, maar voor de patiënten waren er geen medicijnen anders dan een aspirientje om de gruwelijke stervenspijnen enigszins te verlichten. Dat je als Bono uit het reactionaire katholieke nest Ierland komt, kan toch nauwelijks als excuus gelden. Voor zo’n wereldburger, met eigen vliegtuig en een villa in de buurt van Nice?! Hoe geloofwaardig ben je dan nog als vechter tegen de armoede, tegen de honger en tegen aids in Afrika? 
In wezen zijn dit soort zichzelf als Messias wanende artiesten niet meer dan ijdeltuiten, die diep in hun hart hun publiek eigenlijk maar sukkels en idioten vinden. Losers, die bereid zijn om astronomische bedragen neer te leggen voor hun concerten en hen te bejubelen in volgepropte voetbalstadions, waar de akoestiek belabberd is en het uitzicht wordt benomen, zodat ze bijna niets te zien krijgen van hun helden.

Deze artiesten, die zich voordoen als wereldreddende engelen, eisen in feite met hun absurd extravagante levensstijl, een buitenproportioneel groot aandeel op van de natuurlijke rijkdommen van de aarde. Omdat ze een liedje kunnen zingen. Rijkdommen, die aan ons allemaal toebehoren. Ze zetten met hun tot onmetelijke proporties opgeblazen ego’s een ecologische voetafdruk van een ongekende omvang, met hun privévliegtuigen, hun talloze kastelen en hun verdere rijkdommen. 
Deze reuzenvoet vertrapt de paria’s van Calcutta, de aidslijders van Afrika en ook een beetje de fans in de Arena. Yes U2.