De Geschiedenis zal Fidel Castro vrij spreken

8 juni 2016 at 20:58

160608_FidelZonder de Cubaanse revolutie (en haar leiders) bij voorbaat heilig te verklaren, kan niet ontkend worden dat zelden de feiten over een revolutie zo opzettelijk verdraaid en verkeerd geïnterpreteerd zijn. Sinds de opstand die Havana en daarmee heel Cuba in januari 1959 onder de controle van Fidel Castro en zijn groep revolutionairen bracht, is er een onophoudelijke stroom kwaadaardige desinformatie de wereld ingestuurd. En dat niet alleen uit de te verwachte hoek: de logische vijanden zoals het Amerikaanse en Europese imperialisme met in het kielzog het overgrote deel van de gevestigde media. Vele anti communisten, zoals liberalen, conservatieven en vooral ook sociaal democraten en opportunistische (semi-)intellectuelen sloten zich aan bij de rechtse kritiek. De meest pijnlijke doornen in het oog van het imperialisme waren de confiscatie van de bezittingen, die de Amerikaanse en de Cubaanse bourgeoisie zich hadden toe geëigend. Daarnaast reageerde Washington als de duivel op een wijwatervat op de landbouwhervormingen en de socialisatie van de productiemiddelen. Voor grote delen van de internationale arbeidersbeweging betekenden deze hervormingen echter een positieve impuls, met name in Latijns Amerika. Het voorbeeld van Cuba zou uitmonden in talloze opstanden en revolutionaire bewegingen, zoals in Chili, Argentinië en vele andere landen in Uncle Sams achtertuin.

Mede dank zij de steun van de Sovjet Unie kon de regering van Fidel Castro, ondanks de moreel verwerpelijke en onnoemelijk schadelijke economische blokkade van de VS, zo’n dertig jaar lang een redelijk functionerend sociaal economisch systeem opbouwen. De meest in het oog springende prestaties waren het einde van het analfabetisme, gratis gezondheidszorg en onderwijs. De revolutie veranderde Cuba in korte tijd van een suiker- en casino/bordeeleconomie voor rijke Amerikanen in een economie waarin prioriteit gegeven werd aan betere leefomstandigheden voor de bevolking. Bijna alle consumptiegoederen moesten tot dan toe tegen hoge prijzen uit de VS geïmporteerd worden. De beruchte United Fruit Company was een van de belangrijkste bedrijven die megawinsten maakte uit het Cubaanse land en de slavenarbeid van de werkers. Tijdens de eerst vijf jaar van de revolutie steeg de consumptie van vlees met 100%, ook kwamen er meer textielproducten beschikbaar en de huurprijzen van woningen daalden aanzienlijk. De door de gevluchte rijken verlaten villa’s werden onder andere omgevormd tot studentenhuizen, waar zo’n 80.000 jongeren van het platte land onderdak vonden en de achtergelaten luxe auto’s werden aan voormalige bedienden en knechten gegeven als taxi.

Tegenwoordig is de gemiddelde levensverwachting op Cuba 78,26 jaar; de kindersterfte bedraagt 4,7 per 1000 geboortes. Niemand lijdt honger op Cuba en iedereen die wil, heeft werk. Een groot aantal jongeren volgt een universitaire opleiding. Cubaanse scholieren krijgen acht uur per week muziekles. Cuba stuurt duizenden artsen over de hele wereld om gratis medische hulp te verlenen, zoals bijvoorbeeld naar het door een aardbeving getroffen Haïti (2010). Het eiland ontvangt jaarlijks honderden jongeren uit verschillende landen, ook uit de VS, die zelf geen geld hebben voor een gratis opleiding tot arts. Vrouwen maken 44% uit van de leden van de volksvertegenwoordiging en 65% van degenen die werkzaam zijn in technische beroepen. Allemaal controleerbare cijfers, afkomstig van erkende organisaties als de Verenigde Naties.

Niemand beweert dat de revolutie op Cuba voor de bevolking de hemel op aarde heeft gebracht, want ja er is nog steeds armoede en gebrek aan allerlei zaken die in het westen als vanzelfsprekend worden ervaren. Dat dat zo is, is in hoofdzaak te wijten aan de al meer dan 40 jaar durende inhumane economische blokkade.
Het is en blijft verwonderlijk dat tegenstanders doorgaans uitsluitend hun blik richten op de negatieve aspecten van de Cubaanse samenleving en de positieve maar al te graag vergeten of bagatelliseren. De boycot telt daarbij in hun oordeel niet mee, laat staan het feit dat Cuba’s rijkdom NIET verkregen is door het onderdrukken en uitzuigen van andere landen, zoals het westerse imperialisme eeuwen lang wel gedaan heeft en nog steeds doet. Je zou anders weleens op pijnlijke wijze geconfronteerd kunnen worden met je eigen geweten.