Een wereld van bedrog

26 november 2009 at 10:01

We leven in een wereld van bedrog en het sprookje is bijna uit. Een groot deel van ons wil het niet geloven en blijft heftig ontkennen. Ze stemmen op nog steeds dezelfde partijen, geloven nog steeds dezelfde guru’s. Een ander deel denkt dat ze méér weten en voelen zich verheven, als roependen in de woestijn, als profeten in eigen land. Stemmen ook nog steeds op dezelfde partijen en geloven ook nog steeds dezelfde zij het andere guru’s. En de rest? De rest weet zoals gewoonlijk weer van niets.

Jarenlang hebben we geleefd met de angstige verwachting, dat een kernoorlog een einde aan de mensheid zou maken. En dat kon ieder moment gebeuren. Het besef begint nu bij velen door te breken, dat we al die jaren in de maling zijn genomen. Die aangeprate angst was een slimme afleidingsmanoeuvre. Terwijl de politici en de media de mensen in bedwang hielden met doemteksten over Russische beren in de achtertuin en met een fantasiewereld van glitter en glamour, konden de echte roofzuchtige bendes hun gang gaan en de boel verdelen. De olie voor Shell en Esso, de diamanten voor De Beers, het goud voor Goldcorp, de dollars voor Goldman Sachs en de oorlogen voor Blackwater. En wat ze achterlieten, een stinkende poel giftig afval, waar geen leven meer mogelijk is, lieten ze aan de plaatselijke bevolking.

En wij? Een deel van ons kreeg speeltjes: iPods, iPhones, iWat-niet-al’s. Als kinderen zo blij waren wij ermee. Een wereld waarin bijna alles mogelijk was, werd ons voorgehouden, een grote grabbelton met ‘altijd prijs’. Met wat we uitgespeeld waren, gaven we met een gul gebaar aan de minderfortuinlijken: de zielenpoten in Afrika, in Azië of dichterbij huis in de achterstandswijken.

Langzaam en veel te traag groeien we op, als mensheid dan. En eigenlijk alleen omdat het moet, gedwongen door de omstandigheden. Het liefst zouden we kinderen blijven, in een kinderparadijs. Maar langzamerhand komen we erachter dat de bomen die tot in de lucht leken te groeien, ‘fata morgana’s’ blijken te zijn. Ontbladerde dode stammen, in een stervende wereld.

Berthold Brecht schreef ooit:

“Ja, wenn die Kinder Kinder blieben, dann
Könnte man ihnen immer Märchen erzählen.
Da sie aber älter werden
Kann man es nicht”.

Het sprookje is uit: we leven in een wereld van bedrog.

Rest de hoop, dat het niet zover komt, dat we het einde, waarmee we decennia lang klein en bang werden gehouden – de grote paddenstoel – door wanhoop en uitzichtloosheid gedreven als een genade-oplossing moeten gaan zien, omdat we de laatste dagen leven op een stervende wereld, waar geen ontsnapping meer mogelijk is. Nog is het niet te laat. Hoe lang?