Navalny, Navalny, wie in godsnaam is Navalny?

24 januari 2021 at 14:42

Navalny? Wie is dat, Navalny? Een parlementslid die in de Russische Doema een grote fractie aanvoert en de huidige regering het vuur na aan de schenen legt? Nee, Navalny is een nobody, met nog geen 2% van de stemmers en geen enkele zetel in het parlement. Niets geen oppositieleider dus, maar wel een Russische boef, die op borgtocht was vrijgelaten in een verduisteringszaak en de voorwaarden voor zijn borgtocht heeft geschonden. Gewoon veroordeeld volgens Russisch recht, vergelijkbaar met ons recht, met een voorlopige in vrijheidsstelling en dat soort ‘beschaafde’ rechten. Niets geen gratis verblijf in de goelag, geen enkele reis Siberië. Maar de man is wel gewoon een schurk, betrapt en veroordeeld. Naast schurk bovendien nog racist ook, met uitspraken als “moslims zijn honden”, “Tsjetsjenen zijn ratten” en dat soort vuilbekkerij. 

De boef is ook nog in dienst van de CIA (of aanverwante club) en laat zich als zodanig, met weinig succes overigens, goed betalen om te proberen behulpzaam te zijn in het ‘regime change’-spel tegen Rusland. Een enge provocateur, een beroepsquerulant, die niets biedt dan racistische praatjes.
Niet iemand om je bijzonder druk over te maken, zou je denken, behalve als pias dan, die beweert via zijn onderbroek vergiftigd te zijn. Met recht een lolbroek of piskijker dus. En daarbij ook nog een gewone, ordinaire boef. Hij en zijn broer. 

En een heisa hier in de westerse pers! Demonstraties met enkele honderden participanten worden uitvergroot tot een nieuwe Oktoberrevolutie. Als je de beelden bekijkt, zie je rustige politieagenten die wat recalcitrante jongeren oppakken, die zich even revolutionairen kunnen wanen. 

Kortom, veel geblaat van persschapen en diepe verontwaardiging bij de in dure pakken gestoken politici. Vergelijkbaar met de idiote verhalen rond de Venezolaanse mislukkeling Guaido, de vermeende massamoord op de Oeigoeren (China), de verzonnen chemische aanval in Douma (Syrië) – door een VN-rapport allang naar het land der fabelen verwezen – en het vermeende heldendom van de Witte Helmen, een groepje keelafsnijders incognito. Dan zijn er nog de nooit gebeurde couveusemoorden in Koeweit, de massadestructiewapens in Irak, de heiligverklaring van het CIA-clubje Bellingcat, dat voor een paar zilverlingen een loopje neemt met de waarheid en graag vertelt wat de baas in Washington dicteert. Er zijn nog talloze andere verzinsels. Of in de woorden van voormalig minister van Buitenlandse Zaken van de VS, Mike Pompeo: “We Lied, We Cheated, We Stole!”

Uncle Sam dicteert, de inktkoelies schrijven en de politici schudden voor gretige camera’s afkeurend het hoofd. Ze hebben immers vijanden nodig om het eigen falen te camoufleren.

De onstilbare honger naar leugens, de onverzadigbare lust naar verdraaide waarheden, het de andere kant opkijken bij gebeurtenissen, die niet in de kraam van de eigen vooroordelen passen. Blijkbaar allemaal karakteristieken van veel van de afgestudeerden aan de diverse Scholen voor Journalistiek. In ieder geval van hen die carrière willen maken in het journalistieke establishment. Anders kom je er niet, denken ze waarschijnlijk en dat is ook zo.

En de publieke opinie? Die vreet het allemaal voor zoete koek en stemt telkens weer op dezelfde pakken, gestuurd door dezelfde media.