Obama: neo-con met een progressief imago

19 januari 2017 at 20:43

Nu Obama’s presidentschap er bijna op zit, verschijnen er in diverse media analyses veelal van de hand van bewonderaars. Als opiniemaker van reputatie kun je natuurlijk niet acht jaar lang ’s mans daden en vooral wandaden verdedigen om, wanneer het uur van de waarheid daar is, een heel ander lied te gaan zingen. Dat zou niet erg geloofwaardig zijn. Dus, Obama exit met gejuich en veel halleluja’s en opvolger Trump onthaald met de zure geur van kots en vooral dedain, veel dedain. Zo gaat dat in het elitewereldje van Fake News-brengers en mediamanipulatie.

Voor wie geïnteresseerd is in, laten we zeggen, een meer objectieve benadering even het geheugen opfrissen.

Om te beginnen is Obama erin geslaagd als eerste president in de geschiedenis van de VS de volle acht jaar van zijn presidentschap, iedere dag in oorlog te zijn geweest. Een record om waarlijk trots op te zijn, vooral voor een winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede. Bij wie naar de lijst van laureaten kijkt, lopen trouwens onvermijdelijk de koude rillingen over de rug. Maar Obama spant de kroon!
Ook op het gebied van onwettige staatsexecuties kent deze ‘vredespresident’ zijn weerga niet. Ergens in een kelder in de VS lijkt een stelletje morbide gamers te zitten achter een beeldscherm met een joystick in de hand. Naast hen een lijst met namen, door Obama zelf gesanctioneerd. Ze besturen de killer drones die op zoek gaan naar wie het ongeluk heeft op die dodenlijst te staan, in Afghanistan, in Pakistan, in Yemen. Wie pech heeft en toevallig in de buurt is, in een rouwstoet of op een bruiloftsfeest, wordt ook zonder pardon uit elkaar gereten door de explosie. Vrouwen, kinderen, bejaarden, zonder onderscheid des persoons. Collateral damage, dat is nu eenmaal moderne oorlogsvoering, onpersoonlijk en los van alle menselijkheid en vooral buiten de verplichtingen van de internationale wetgeving. Maar ach, het zijn de VS, dus het mag.

Obama zou Guantanamo Bay sluiten, niets van terecht gekomen. Obama zou zich inzetten voor een kernwapen vrije wereld. Niets van terecht gekomen. Eerder het tegendeel: er is 1000 miljard dollar uitgetrokken om het Amerikaanse kernwapenarsenaal te vernieuwen. Onder Obama zou er meer openheid en democratie komen. Niets van terecht gekomen. Alle digitale post van zo’n beetje iedereen in de hele wereld wordt door de Amerikaanse inlichtingen in de gaten gehouden en opgeslagen. Dat is die fameuze nieuwe openheid voor je. Klokkenluiders zoals Manning en Snowden worden vervolgd in plaats van de schurken die door hen ontmaskerd zijn.

Voordat Obama aan de macht kwam was Libië het meest welvarende en ontwikkelde land in Afrika. De interventie van de NAVO in Libië, met als drijvende kracht Obama’s beoogde opvolger Hillary Clinton, heeft het land terug gebombardeerd naar de Middeleeuwen. Die arme schat van een Obama was volkomen ontdaan toen de desastreuze gevolgen van ‘zijn grootste vergissing’ aan het licht kwamen maar hij kwam er in de liberale pers met een penitentie van – in katholieke termen – ‘een onze vader en drie weesgegroetjes’ mee weg. De Libische bevolking die hun land overgeleverd zag aan de eerste gruwelijke uitwassen van de krankzinnigheid die ISIS zou gaan heten, werd uiteraard niets gevraagd. Was hier werkelijk sprake van een vergissing, een misrekening of van een voorop gezet plan om Libië te veranderen in een ‘failed state’, die de CIA kon gebruiken om wapens illegaal over Afrika en het Midden Oosten te distribueren? Tegelijkertijd werd die doorn in het oog van het Westen, Khaddafi, op barbaarse wijze uitgeschakeld. Einde van diens verzet tegen de petrodollar, tegen de archaïsche royals van Saoedi Arabië en die andere oliestaatjes, zoals Qatar en hoe ze verder ook mogen heten.
Na Irak en Libië stond Syrië op het lijstje van het Westen om in een rokende puinhoop van materiele vernietiging en menselijk lijden te veranderen. Van Libië naar Syrië is maar een klein eindje over de Middellandse Zee voor de zich daar verzamelde Jihadisten. Voor de Russen was met Syrië de grens van de westerse vernietigingscampagne bereikt. Vooral ingegeven door eigen belang, dat wel, maar er is niets tegen wel begrepen eigen belang, dat tevens anderen dient. Rusland kon zich immers niet veroorloven het strategisch gelegen Syrië als bondgenoot te verliezen.

Toen de Russen dwars gingen liggen, trok vredesapostel Obama de WMD-kaart: gifgas en barrel bombs, Syrië zat er vol mee en de eigen bevolking werd er op gruwelijke wijze mee uitgeroeid. Maar helaas, Assad werkte, onder druk van de Russen, jammer genoeg niet mee: wat er was, werd opgeruimd en dus ging die opzet ook niet door. Ondertussen zaten ze in het Witte Huis niet stil en werd door Obama en zijn maatjes van de CIA het plan uitgebroed om onder het mom van Syrische Vrijheidsstrijders een legertje van verdwaasde, gedrogeerde en anderszins misleiden desperado’s te rekruteren en in super de luxe Toyota’s naar Syrië te sturen: ISIS was geboren. Saoedi Arabië en Qatar deden maar wat graag mee, evenals Turkije en uiteraard ook onze slaafse EU-sukkels in Brussel.

Door de Russische Midden Oostenpolitiek werd Syrië voor Obama een totaal fiasco en daarmee een enorm gezichtsverlies. Dat schreeuwde om wraak. Oekraïne was de voor de hand liggende stok om de hond te slaan. Een fake revolutie onder leiding van hele en halve Nazi’s, in de westerse media aan de man gebracht met veel fake nieuws. Laat dat maar aan de CIA over. De Russen werden beschuldigd van interventie in het oosten van het land, zonder daarvan dat ooit enig bewijs werd geleverd en zagen zich gedwongen via een slimme actie, een referendum, de Krim bij Rusland te voegen, om te voorkomen dat hen de toegang tot de Zwarte Zee onmogelijk zou worden gemaakt. Ondertussen bombardeerde de fascistenkliek in Kiev de eigen bevolking met Amerikaanse bommen, ten koste van meer dan 10.000 levens. Kiev is failliet, de inwoners van het land zitten in de kou en zijn afhankelijk van Russische liefdadigheid voor gas en hulpgoederen. Goed werk, meneer de president!

Maar zeg eens Obama, die acht jaar die je in het Witte Huis hebt rond gehangen, wat heb je nou eigenlijk gedaan, behalve de populaire pief uithangen? En een beetje goede sier maken met je o zo charmante vrouw en je twee schattige dochtertjes?
Nooit bij stil gestaan zeker, bij de dode kindertjes van die drone-aanval? Hun jonge leven gesmoord in bloed en gruwel nog voor het begonnen was? Verminkt, verbrand, verkoold. En wat dacht je van Aleppo of Benghazi, hele wijken vernietigd, het leven van miljoenen mensen ontwricht, op de vlucht gejaagd, bevroren in een tentje in de sneeuw.
Je komt ze vast nog tegen, de Wall Street bankers met meer bloed aan hun handen dan ze ooit kunnen weg wassen. En dan slaan ze je op de schouder en ze vinden je een toffe peer. Je krijgt een rondje van ze, gierig zijn ze niet, o nee, maar dan moeten ze snel weer gaan en scheuren weg in hun Lamborghini. Goede vrienden heb je gekozen.
Het zou allemaal anders worden, weet je nog. Dat had je beloofd. Wanhopig, onthutst bijna schreeuwen ze nu, de Afro-Amerikanen, dat ‘black lives matter’. No, they don’t, not to you they don’t!
En op de valreep nog gauw even ruzie zoeken met China, dat economisch veel te sterk aan het worden is naar de zin van de poppenspelers die bij jou aan de touwtjes trekken.
Aan de Europese oostgrens verzamelen zich op jouw bevel duizenden NAVOmilitairen, ook uit Nederland (!), in een krankzinnige poging om Rusland politiek te isoleren en economisch te breken. Wat Reagan kon, kan ik ook, zal je wel gedacht hebben. Ze wachten vol ongeduld op het moment dat ze de grens over mogen steken, na een of andere false flag operatie, deze onderbetaalde, gehersenspoelde sukkels die zichzelf een Rambo wanen. Van geschiedenisonderwijs hebben jullie in de VS nog nooit gehoord en je slippendragers in Brussel, die toch beter zouden moeten weten, brullen om het hardst mee. Fris en vrolijk een derde en laatste wereldoorlog tegemoet.

“With Barack Obama’s exit the US is losing a saint,” schreef Simon Jenkins in de Guardian. Dat is de teneur bij de meeste Obama-apologeten. En ja, je had misschien een leuke glimlach en droeg mooie, strakke pakken, je kon verdomd goed lullen, maar je was en bleef een marionet van Wall Street. En een saint was je alleen voor de zich links noemende ‘liberals’. Voor de rest van de wereld was jouw beleid een gruwel en een ramp, opgesierd met wat leuke tekstjes, een kwinkslag en hier en daar wat krokodillentranen. Maar een ding moet ik je nageven, Obama: je hebt je rol met verve gespeeld.