Omar Sharif vs ongelikte beren en onwelriekende apen

6 september 2009 at 09:39

Dat de intellectueel Ramadan als bruggenbouwer minder geschikt zou zijn, laat me niet van mijn stoel vallen. Ik persoonlijk heb van die aanstelling dan ook niet veel begrepen. Ik zie de uitsluitend Engels sprekende Ramadan geen koffie drinken met tante Jopie in haar bovenwoninkje in het Oude Westen. Zelfs al zou hij het plat Rotterdams perfect beheersen, dan nog zou geen enkele Erasmusbrug de Maas, die hun werelden scheidt, kunnen overbruggen.

Was het misschien een poging van licht gewicht politici het eigen ego op te blazen door iemand van internationale naam en faam als een van hen te begroeten? Of zat er meer achter het kiezen van deze charmante Omar Sharif van de islam voor zo’n taak? Een taak die niet alleen voldoende intellectuele capaciteiten vereist, maar ook eigenschappen van sociale vaardigheden, zoals bijvoorbeeld een gemakkelijke omgang met mensen van allerlei slag. Zat er dus van het begin af bij sommige aanvankelijke voorstanders van zijn aanstelling meer achter?

Misschien dachten deze complotteurs wel verder dan de neus van de argeloze burger lang is. Was het wellicht om de te verwachten critici een kant en klare pot venijn te serveren voor hun toekomstige gifpijlen?

Velen, die nu hosanna roepen over het ontslag door de EUR van de heer Ramadan, kunnen net zo min als ik, die ook niets van hem heeft gelezen, iets zinnigs zeggen over de wetenschappelijke kwaliteit van zijn werk. Dat ze dat toch doen en wel met de geestdrift van een blinde aanval van een stelletje door de pest geïnfecteerde ratten op een weerloze koorknaap in de middeleeuwen, duidt erop, dat dat vergiftigende effect wel degelijk bereikt is. Vooral als je beziet wie de grootste schreeuwers zijn in dit koor van ongelikte beren en onwelriekende apen. Ook dat de heer Ramadan werkt voor de door de Iranese overheid betaalde zender Press TV kan niet de ware reden zijn voor deze ouderwetse heksenjacht, deze opleving van de Reconquista in het land van zuinige dominees en benepen, bigotte pennenlikkers. Holman, het talentloze alter ego van de in rook opgegane praatjesmaker Van Gogh, krijst het in zijn column in het dorpsblad van de Watergraafsmeer, Het Parool, uit dat ie altijd al gelijk had gehad en dat ie recht heeft op veel excuses. Hoe diep gefrustreerd en verscheurd door gevoelens van minderwaardigheid en betekenisloosheid kun je zijn. Dat juist hij zijn pijlen richt op Ramadan kan ik me goed voorstellen. Talloze meisjes, ook velen zonder hoofddoek, slaken onwillekeurig en nauwelijks hoorbaar een zucht als Tariq zijn mond opendoet. Een dergelijk geluk zal tuintrol Theodor nooit ervaren. En dat schreeuwt om wraak. Hij is niet de enige in het koor der moslimhaters. Brilslang en angsthaas Amanda Kluveld zou zich het liefst scharen in de rij der aanbidsters, maar daar ze wel weet, dat ze toch geen enkele kans zou maken, geldt voor haar: ratio boven drift en je moet vooral je islamofobe vriendjes niet teleurstellen.

Deze hele discussie rond het ontslag van Ramadan is net zo vuig en irrationeel als veel van het hierboven staande. Laat ik dus maar stoppen. Eens komt de tijd, dat de mensheid zich niet langer zal laten leiden door irrationele afkeren en onlogische voorkeuren. Alle werkelijke moordenaars, uitbuiters en oorlogshitsers zitten dan veilig opgesloten in Guantanamo. Dan zijn we eindelijk verlost van de Obama’s, Browns, Sarkozy’s en Balkenendes. Kunnen wij, goedwillenden, fijn en gezellig samenleven en genieten van dit veel te korte bestaan. Insjallah!