Op 4 mei herdenken wij de slachtoffers van WOII

9 oktober 2014 at 18:26

141009_dodenherdenkingHet Nationale Comité 4 en 5 mei komt met een nieuwe conceptvisie. Daarin wil het met alle geweld opnieuw dat Nederland op 4 mei niet alleen de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog herdenkt, maar alle ‘oorlogsslachtoffers’. Daarmee bedoelen deze verlichte geesten niet alleen de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog maar onder anderen ook de soldaten die hebben deel genomen aan wat nog steeds eufemistisch ‘politionele acties’ tegen de Indonesische vrijheidsstrijd heet. In feite was hier natuurlijk sprake van een wrede, imperialistische oorlog tegen een gekoloniseerd volk, dat volkomen terecht voor zijn vrijheid vocht. Ook soldaten die op vrijwillige basis als communistenvreters het leven verloren in een illegale oorlog tegen Noord-Korea in de jaren vijftig van de vorige eeuw, verdienen volgens het Comité een schietgebedje tijdens de nationale herdenking op de Dam. De professionele oorlogsvoerders (wederom vrijwilligers dus) die in Afghanistan de plaatselijke bevolking ongevraagd de stuipen op het lijf kwamen jagen en van wie enkelen tegen de grenzen van hun beroepsrisico aanliepen en het met de dood moesten bekopen, horen blijkbaar ook tot de categorie oorlogsslachtoffers. Helemaal bont maakte het uit professoren, meesters in de rechten en ex-kolonels bestaande comité het in 2013 toen een scholier een gedicht zou voordragen over zijn grootvader die SS’er was geweest.

Luister beste dames en heren van het Nationale Comité 4 en 5 mei. Jullie mogen vinden wat jullie willen en er op de Dam en in de Nieuwe kerk een kermis der ijdeltuiten van maken. Op 4 mei herdenken wij bewuste burgers de slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog, de doden die zijn gevallen door het onmenselijke, gruwelijke fascisme dat een tol van meer dan 50 miljoen doden op zijn geweten heeft. En voor de duidelijkheid: slachtoffers zijn de soldaten die toen in militaire dienst waren en vermoord zijn door inval van de Duitse vijand; de verzetsstrijders van alle geloofsgezindten en politieke overtuigingen (communisten, socialisten, gereformeerden etc.); de slachtoffers van de waandenkbeelden van de fascistische Nazi-ideologie (joden, Jehova’s getuigen, Roma en Sinti, homoseksuelen, geesteszieken en gehandicapten) en de burgerslachtoffers door honger of oorlogsgeweld.
Niets geen verwatering van de politieke en emotionele lading en zwaarte van die jaarlijkse herdenking. Geen oneigenlijke bijmengsels of ideologische toverkunsten, waardoor het zelfs mogelijk is Duitse soldaten te herdenken.
De Tweede Wereldoorlog was in essentie de strijd tegen het beestachtige, internationale fascisme. Dat fascisme is toen overwonnen in een gezamenlijke strijd van de Geallieerde krachten, waarbij de Sovjet Unie het leeuwendeel voor zijn rekening heeft genomen. Een historisch feit dat sommigen maar al te graag willen verdoezelen.

Gelukkig is er ook een positieve noot te ontdekken in de conceptvisie van het Comité. Het Comité is van mening dat 5 mei weer een algemene vrije dag moet worden, waarop de herwonnen vrijheid wordt gevierd. In deze duistere tijden staat die vrijheid van alle kanten onder druk, nu de reactionaire krachten in de wereld en ook in Nederland steeds meer aan invloed winnen. Het lijkt wel nooit eerder op zo’n grote schaal zo verschrikkelijk fout te zijn in de wereld als het nu is. Zo zien we gewetenloze fascisten openlijk paraderen in Oekraïne, verdwaasde huurlingen vermoorden onder Jihadistische vlaggen op gruwelijke wijze andersdenkenden in het Midden Oosten, zwarte mensen en Latino’s zijn hun leven steeds minder zeker in vele steden van de Verenigde Staten, ouderen en kwetsbaren worden in ons land steeds verder gemarginaliseerd en zijn het voorwerp van schoffering en respectloosheid.
Laten 4 en 5 mei dagen blijven dat we ons bewust zijn van de toenemende gevaren die ons bedreigen, van de zwarte wolken die zich boven ons samen pakken. Het duistere tijdsgewricht waarin wij leven, vraagt van ons waakzaamheid en strijdbaarheid. Een herhaling van de jaren dertig en veertig is het laatste dat de mensheid nodig heeft.