Stemadvies

7 juni 2010 at 10:48

Het is verkiezingstijd. De Hoogmis van onze heilige Democratie. Het ‘even op mij stemmen en dan weer vier jaar koppen dicht aub’ wordt weer in alle toonaarden gezongen door de priesters en dienaren van het Haagse pluche. De politieke partijen leveren allemaal als brave scholieren met een blik van ‘zo goed meester?’ hun partijprogramma’s in bij het Centraal Plan Bureau (CPB). Het CPB rekent het allemaal door en bepaalt in een ooit zo verfoeide Sovjetstijl als een heus Politbureau of het cijfermatig allemaal wel door de beugel kan. Zonder CPBgoedkeuringsstempel is een partijprogramma blijkbaar niets waard. En dat terwijl CPB-voorzitter Teulings nota bene zelf een maandje of wat geleden voor de Commissie de Wit verklaarde, dat het gemakkelijker is het weer te voorspellen dan de economische ontwikkelingen. “De economie is nog chaotischer”, aldus deze topeconoom.

Als topweerman Erwin Krol de zon belooft, nemen we, als we verstandig zijn tenminste, onze paraplu mee en het liefst ook nog een sneeuwmuts. Die economische berekeningen in die partijprogramma’s zijn blijkbaar gebaseerd op een onvoorspelbare toekomst. Lottoballeneconomie dus!

Dat maakt van partijprogramma’s reclamefolders, lokkertjes voor de sukkels met het rode potlood. Partijprogramma’s hebben niets met de realiteit van alle dag te maken. Want wanneer iemand eens echt de moeite neemt, die onzin aan de praktijk te toetsen, zoals recentelijk de EO deed met het VVD-verkiezingsprogramma dan valt die ondernemersclub vies door de mand voor het stelletje oplichters dat ze zijn. En dan is de wereld te klein. Liegenbelletje Rutte voelt zich betrapt en reageert precies als het door hem zo verfoeide tuig van de straat dat, na gepakt te zijn bij een akkefietje, hevig verontwaardigd begint te schreeuwen en stennis te maken. Een tactiek die, helaas, maar al te vaak succesvol is. Je verlies als een vent nemen is er tegenwoordig niet meer bij. Laf, laf, laf! Als er vervolgens dan nog zo’n Volkskrantverhaal overheen komt, waaruit blijkt, dat het allemaal eigenlijk nog veel erger is voor de gemiddelde arme drommel, blijft het angstvallig stil.

Stemmers doen er goed aan eerst naar hun eigen maatschappelijke positie en omstandigheden te kijken, voordat ze een vakje rood maken. We leven nog steeds in een klassenmaatschappij. Daar helpt geen ontkennen aan. De immer voortrazende economische crisis heeft dat weer eens in ruime mate aan het licht gebracht.

Helaas laten velen zich verleiden tot ‘wishful voting’: als ik maar vaak genoeg op bijvoorbeeld de partij voor ondernemers stem, word ik er vast zelf ook wel een. En heel succesvol natuurlijk.

Idioot stemgedrang is alleen maar weggelegd voor een klein select groepje mavericks, zoals bijvoorbeeld Jort ‘van de Bretellenclub’ Kelder. Dat soort kan zich in het stemhokje allerlei fratsen permitteren, zoals stemmen op de Partij voor de Dieren, omdat ze bij de pinautomaat nooit in verlegenheid worden gebracht.

Stem op de partij die bewust zich niet het dictaat van de CPB-cijfers laat opleggen. Stem op een partij, die een standpunt inneemt, dat overeenkomt met je sociaal-economische positie in deze wereld.

Stem bewust, dat wil zeggen klassenbewust!