Van Elas naar Syriza

24 februari 2015 at 18:09

Elas_Syriza Voordat ze zich in Brussel opnieuw op Griekenland storten als gieren op een inmiddels al half afgevreten karkas; geen vlees meer op de botten, geen lucht meer in de longen. Laten we, nu het nog kan, even teruggaan naar zo’n zeventig, vijfenzeventig jaar geleden. Naar 1944, naar de tijd voordat er, althans in de ogen van de imperialistische landen, sprake was van een bezetting van Oost Europa door de troepen van de Sovjet Unie. Het was Griekenland dat als eerste mocht genieten van het met dwang opgelegde politieke systeem van de nieuwe bezetter: het Engeland onder Churchill. Deze communistenvreter was wat dat betreft sneller dan Stalin in Bulgarije en Roemenië.

De Duitse wapens zwegen nog bij lange niet toen een invasieleger van de Britse majesteit een oorlog begon tegen de linkse guerrillabeweging Elas, die met succes het leeuwendeel van de strijd tegen de Nazi’s op zich had genomen. Vlak na het beëindigen van de oorlog kwamen de VS Engeland en de neo-fascisten te hulp in een meedogenloze anticommunistische kruistocht. Het eertijdse, linkse verzet was niet opgewassen tegen deze overmacht en Griekenland werd opnieuw opgezadeld met een koning en als bonus een door de CIA opgezet repressie-apparaat in de vorm van de geheime dienst KYP.
In 1964 kwam de liberaal George Papandreou aan de macht, tot aan de staatsgreep van 1967. Deze coup werd, onder het mom van een dreigende communistische staatsgreep, gepleegd door het leger, het hof, de KYP en de CIA, met behulp van de Amerikaanse soldaten die in Griekenland gelegerd waren. 8000 mensen waren in de eerste maand het slachtoffer van dit Kolonelsregime, vermoord of gevangen gezet. Zo maakten de Grieken, nog niet eens hersteld van de enorme verliezen door de Duitse nazi-bezetting, kennis met de zegeningen van het Amerikaanse imperialisme.

In 2001 werd Griekenland met behulp van ondoorzichtige, complexe financiële hocuspocus uit de koker van Goldman Sachs, waardoor de werkelijke schuldensituatie werd weggemoffeld, ten onrechte de Europese Unie binnen gerommeld. De zo ontstane schuldenzeepbel plofte en stortte heel Griekenland in een economische crisis. De banken en de miljardairs ontsprongen natuurlijk de dans, maar zo gaat dat nu eenmaal in een kapitalistische samenleving.
De werkelijke machthebbers, de troika van IMF, ECB en de Europese Commissie, gedomineerd door de landen die de gang van zaken in de EU bepalen, laten Griekenland en de linkse Syriza geen enkele speelruimte. Dat hebben ze in het verleden ook nooit gedaan en dat zal er nu ook niet van komen, zeker niet wanneer de nieuwe Griekse leiders blijven flirten met Rusland.

De vraag is of Syriza de politieke moed en kracht heeft om een mogelijk konijn uit de hoge hoed te toveren. Dat konijn, of liever die beer, kan komen in de vorm van een lening van Rusland en China om Griekenland in een klap uit de schulden en in de BRICS te helpen. Het geld, dat zo vrij komt, kan dan naar de uitgeknepen bevolking gaan, in plaats van naar de opgeblazen renteschulden aan de banken. Dat is de enige manier voor de Grieken om hun politieke onafhankelijkheid terug te krijgen, de weg naar economisch herstel in te slaan en zo hun Hellenistische eer te redden. Weg met de nationalisatie van de eigen rijkdommen, weg met de stelende, corrupte oligarchen, weg met aasgieren van banken.

De vraag is aan de ene kant of het imperialisme deze gewaagde coup, als die er al komt, gaat accepteren. De Amerikaanse vloot dobbert in de Middellandse Zee, klaar voor waar Washington ingrijpen nodig acht.
Aan de andere kant staat de Griekse bevolking in de startblokken om een einde te maken aan nog meer bezuinigingen en verdere dagelijkse ellende.
De klassenstrijd is terug in Athene en daarmee in Europa, hoewel wij hier in het noorden, zo lijkt het althans, onderaan de wachtlijst staan. Een gunstig teken is dat de leiding van de belangrijkste Duitse vakbonden zich achter de gerechtigde eisen van Syriza, een einde aan de onmenselijke bezuinigingen, heeft geschaard. De Griekse Minister van Financiën, Yanis Varoufakis, heeft zichzelf omschreven als een grillige Marxist. Dat de Europese machthebbers moeite hebben om te gaan met diens nukken en onverwachte wendingen, hebben we afgelopen weken gezien. Wie weet wat voor verrassingen onze Yanis nog in petto heeft.