Verkiezingen in Iran

26 juni 2009 at 21:46

26 jun 2009

De verkiezingen in Iran en de overwinning van de zittende president Ahmadinejad met 2/3 van de stemmen, zorgen wereldwijd, maar vooral ook in Nederland voor verwarring. Die verwarring blijkt het duidelijkst uit de commentaren en reacties van twee, in ieder geval schijnbare tegenpolen in het Nederlandse politieke spectrum. Aan de ene kant de PVV, die zijn steun uitspreekt voor oppositiekandidaat Moussavi. Dit alleen al is bevreemdend als we bedenken, dat deze Moussavi, nu de lieveling van het Witte Huis, premier was onder Khomeiny van 1980 tot 1989, in de eerste jaren van diens onderdrukkende regime, na de omverwerping van de Sjah.
Wilders, die het opneemt voor een fundamentalistische moslim, een voorstander van sharia en burka. Hier steekt meer achter. 
Aan de andere kant horen we vreemde geluiden van trotskistische zijde. Spreekbuis Peyman Jafari van de Internationale Socialisten laat zich, naar het lijkt in een hang naar landelijke bekendheid en erkenning, niet de kans ontnemen het standpunt van die Internationale Socialisten via de “burgerlijke media” te ventileren. Daarmee speelt hij, bewust of waarschijnlijker onbewust, het heersende pro-Moussavi sentiment in de kaart.

“Hier is sprake van een ware volksopstand, een nieuwe revolutie”, aldus de enthousiaste IS-voorman op radio 1. Hoe moeilijk het de westerse media ook wordt gemaakt verslag te doen van de demonstraties, duidelijk is in ieder geval uit de beelden die wel beschikbaar zijn en uit de “nieuwe media” als Twitter, dat het merendeel van de demonstranten wordt gevormd door studenten en andere jongeren van de stedelijke middenklasse. Nu hebben trotskisten wel meer de neiging volksopstanden en revolutionaire massa’s te zien, waar gewone stervelingen toch eerder studenten en andere al dan niet intellectuele leden van de midden- en de hogere klasse waarnemen.

Trotskisten op een lijn met het Witte Huis, CNN, Fox News, het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken, en met onze eigen Maxime Verhagen en IS-aartsvijand Wilders. Hier steekt meer achter.

Washington heeft de gewoonte te spreken van onreglementaire verkiezingen als de uitslag niet overeenkomt met de eigen wensen of de middels wetenschappelijke onderzoekers gecreëerde verwachtingen, daarbij gesteund door de politieke bondgenoten in de rest van de westerse wereld en door de “objectieve” pers. Voorbeelden uit het recente verleden zijn de verkiezingen in Venezuela (Chavez) en Gaza, waar Hamas in 2006 overtuigend won. Daar klopte plotseling ook niets van. Zo ook nu. Weken lang voor de verkiezingen zijn we gehersenspoeld met polls en bezwerende teksten van koffiedikkijkers met een academische graad, die het zeker wisten: Moussavi gaat winnen.

De publieke opinie werd op die manier voorbereid en gemanipuleerd om onmiddellijk fraude te vermoeden als er een andere uitslag uit de stembus zou rollen. En warempel: dat was precies wat gebeurde, tot verassing en nauwelijks verhulde ergernis in het westerse kamp. De rapen waren gaar. Hoe voorspelbaar waren de reacties van onze Haagse helden, Verhagen voorop, en hoe braaf en volgzaam onze jongens en meisjes van de media. En ach, hoe erg was het weer, die enorme aantallen doden in Teheran en al die Iraniërs die snakken naar vrijheid, naar de nieuwste iPhone of de laatste jeans. 
Geen misverstand hier: iedere dode is er een te veel en ieder volk, ieder individu heeft het recht te demonstreren en vrij voor de eigen mening uit te komen. Maar deze reactie is er weer eens een, die op stuitende wijze getuigt van de dubbele moraal van onze eigen farizeeërs in Den Haag.
Dat een paar duizend kilometer verderop, in bezet Palestina, een heel volk wordt geknecht en beroofd van zijn land, opgesloten wordt in getto’s, bestookt wordt met fosfor, door tanks wordt platgereden, van alle vrijheid en kansen op een menswaardig leven wordt beroofd, ach, dat zijn slechts bijzaken. Dat zijn maar Palestijnen, “vuile Arabieren”, zoals recentelijk de Israëlische minister van Openbare Veiligheid Yitzak Aharonovitch zich meende te kunnen uitlaten. Die hebben geen olie om aan ons tegen een zacht prijsje te verkopen. Daar heb ik u, behalve in de gebruikelijke Haagse gemeenplaatsen, nooit over gehoord, meneer Verhagen.
De Israëlische ambassadeur ter verantwoording roepen? He jakkes, nu even niet. Maar dan die moedige Iraniërs, die verdienen onze steun, ook al zijn een groot deel van de demonstranten brandstichtende en plunderende jongeren met hooligangedrag. En daar komt nog bij: nu wel, maar toen niet, toen Iran in oorlog was met het door de VS gesteunde Irak van Sadam Hoessein. Nee, toen niet, maar nu plotseling wel. En natuurlijk niet de Iraniërs, die op Ahmadinejad gestemd hebben. Want een stem voor Ahmadinejad kon misschien wel eens een stem tegen het westerse imperialisme betekenen met al zijn zegeningen en dat is natuurlijk onaanvaardbaar, dat ze onze zegeningen niet willen.
Nee, onze man is de “gematigde” Mousavi. Mousavi, die ooit dus eerste minister onder Khomeiny was en medeverantwoordelijk voor het kapen van de revolutie tegen de Sjah, die, vooral als gevolg van de onderlinge strijd onder de linkse opposanten, omgebogen werd van een echte volksopstand in een religieus fanatiek onderdrukkingsapparaat, dat het leven heeft gekost aan tienduizenden progressieven. Maar dat vergeten we voor het gemak maar even graag, he Peyman.

En wat steekt daar nu weer achter? 

“Het fundamentele probleem in het Midden Oosten is”, volgens de Amerikaanse journalist en Pulitzerprijswinnaar Chris Hedges, “niet een gedegenereerde en corrupte islam. Het fundamentele probleem is een gedegenereerd en corrupt Christendom”. Onze westerse machthebbers, die zondags braaf ter kerke gaan en hoog opgeven over de joods-christelijke fundamenten van onze beschaving, die machthebbers dus hebben de moslimwereld zeker geen vrijheid, democratie of verlichting gebracht.
Integendeel. De ijzeren vuist van de Amerikaanse militaire macht hebben ze misbruikt om de olieconcerns vrij spel te geven in Irak, om Afghanistan te bezetten en te onderwerpen aan de westerse belangen. Diezelfde machthebbers steunen een misdadig regime in Israel, dat bloedige oorlogen voert tegen Libanon en in Gaza en dagelijks meer en meer Palestijns land steelt. De VS hebben een netwerk van militaire bezetting en bases gevestigd in Irak, Afghanistan, Turkije, Saoudi Arabië en Koeweit, waarmee de regio in een ijzeren greep wordt gehouden.

De recente geschiedenis van Iran is een geschiedenis van een volk, dat voortdurend strijd moet voeren tegen onderdrukking, tirannie en koloniale uitbuiting. Eerst waren het de Engelsen, die zich de natuurlijke rijkdommen van het land toe-eigenden. Daarna kwamen de VS, met hun niet te stillen honger naar grondstoffen, als altijd bereid om weerloze volken daarvan te beroven. Middels de CIA en MI6 werd de democratisch gekozen regering van Mossadeq omver geworpen. Deze werd vervangen door een dictatoriale Sjah met zijn beruchte geheime dienst: de door de CIA en de Israëlische Mossad opgeleide en gestuurde Savak, die verantwoordelijk is voor gruwelijke martelpraktijken en de moord op duizenden tegenstanders. Maar dat was toen in ons herrijzend koninkrijk, verwikkeld in de koude oorlog en bezwaard met de onverwerkte last van de schande van de koloniale onderdrukking van het Indonesische volk, geen enkel probleem. Dat waren toch maar “vuile communisten”, die daar werden gemarteld en verminkt in de kerkers van de sjah. Daarom kon de playboy keizer Reza Pahlavi hier in 1959 tijdens een staatsbezoek met alle egards door onze toenmalige koningin Juliana en echtgenoot Prins Bernhard worden ontvangen. 
Hier stak dus waarschijnlijk meer achter.

Met welk moreel recht oordelen wij over de verkiezingen in Iran? Toen de vorige president van de VS Bush de verkiezingen in 2000 stal, hulde het Binnenhof zich in een beschamend stilzwijgen. Hetzelfde geldt voor de dubieuze verkiezingsuitslagen in de voormalige Sovjet Unie-staten Ukraine en Georgië. Of voor de recente Europese verkiezingen in Roemenie en Bulgarije. Als het “onze jongens” zijn, die “gekozen” worden, is er geen vuiltje aan de lucht. 

Als wij het hier in het westen werkelijk goed menen met de bevolking van Iran, dan stoppen we met de dreiging van een preventieve atoomaanval. Die kon wel eens een belangrijke reden zijn geweest waarom de bevolking zich massaal achter Ahmadinejad heeft geschaard, de man, die al dan niet de loze belofte heeft gedaan ongenadig terug te zullen slaan als het zover zou komen. Als het wel en wee van de Iranese bevolking ons aan het hart gaat, trekken we ons terug uit de hele regio en stoppen we met de onvoorwaardelijke steun aan het criminele Israëlische regime, dat dag in dag uit de rechten van de oorspronkelijke Palestijnse bevolking schendt. Een open en eerlijke dialoog en handel op basis van gelijkwaardigheid slaan de wapens uit de handen van de theocraten in Teheran. Dit geeft de bevolking de steun en het vertrouwen, die nodig zijn om eerlijk en vrij te kiezen voor de eigen toekomst, niet gedicteerd door westerse hebzucht of door de handig uitgespeelde angst voor een aanval van aartsvijanden Israel en de VS.

En daar steekt dus verder niets achter