Een Amerikaanse Revolutie?

30 juni 2020 at 12:55

We got to face some facts. That the masses are poor, that the masses belong to what you call the lower class, and when I talk about the masses, I’m talking about the white masses, I’m talking about the black masses, and the brown masses, and the yellow masses, too. We’ve got to face the fact that some people say you fight fire best with fire, but we say you put fire out best with water. We say you don’t fight racism with racism. We’re gonna fight racism with solidarity. We say you don’t fight capitalism with no black capitalism; you fight capitalism with socialism.
Fred Hampton (Black Panther), speech Chicago 1969.

 

 

De Verenigde Staten van Amerika staan in brand, zo leek het althans een korte tijd. De opgekropte woede door de racistische onderdrukking van tweehonderd jaar van de Afro Amerikaanse bevolking, vond een uitweg in een golf van woedende protesten. De aanleiding: de bijna achteloos lijkende moord – de zoveelste – op een zwarte man, George Floyd, door een witte politieman. Op andere momenten, onder andere omstandigheden, het zoveelste slachtoffer van racistisch politieoptreden, niets nieuws onder de zon, niet eens een bericht in het NOS-journaal waard. Een plaatselijk brandje dat routinematig wordt geblust.

Maar deze keer niet. Deze keer stortten de hongerige media zich op de zaak als een troep hongerige wolven op een gewond hert. Er is, zo lijkt het, opeens massale aandacht voor de overigens terechte woede van zwarte mensen over de zoveelste politiemoord. De reguliere media in de Verenigde Staten buitelen over elkaar heen en de rest van de wereld laat zich meezuigen in de maalstroom. Is het een afleiding van ander nieuws dat in de luwte moet blijven? Is het een georkestreerde uitlaatklep om de opkropte woede te kanaliseren en vervolgens ook weer dood te laten bloeden? Oprechte belangstelling en sympathie voor het lot van de zwarte medeburger (of voor welke onderdrukte bevolkingsgroep waar ter wereld dan ook) staat niet op het cv van de New York Times, CNN, Washington Post en al die andere slippendragers van Wall Street en Pentagon.
Die onverwachte media-aandacht genereert een golf van protesten, demonstraties en (politie)geweld en niet alleen in de VS, maar in tientallen steden wereldwijd. Het meest politiek bewuste deel van die demonstranten richt zich ook op standbeelden van voormalige slavenhandelaren, plantagebezitters en politieke leiders met fascistische ideeën zoals Winston Churchill in Engeland. In Nederland is Jan Pieterzoon Coen en natuurlijk Zwarte Piet doelwit van demonstraties en maatschappelijke discussie.

 

En al die woede en revolutionaire energie van al die tienduizenden mensen die bereid zijn de straat op te gaan voor een confrontatie met de heersende macht, al die kracht en gerechtvaardigde roep om verandering, dat alles leidt tot… helemaal niets.

Deze opstand bloedt net zo dood als ze is opgekomen.

De decennialange hetzecampagne in alle sectoren van de westerse maatschappij tegen alles wat antikapitalistisch is, heeft zijn vruchten afgeworpen. Wat sociaal is, wat de nadruk legt op de hele mensheid als een gemeenschap met gezamenlijke doelen en belangen, is met succes door de politieke en culturele elite van tafel geveegd. Het onderwijssysteem, in televisie- en radioprogramma’s, de hele inrichting van de westerse maatschappij, overal is de dominante ideologie het kapitalisme en wat dat kapitalisme de wereld allemaal aan goeds gebracht heeft. Het goddelijke individualisme is het hedendaagse geloof. Wie goed voor zichzelf zorgt, zorgt goed voor de wereld, is de leugenachtige liberale mantra, waarin velen maar al te graag willen geloven. Overal wordt stelselmatig het bewustzijn bij leerlingen, studenten, televisiekijkers en krantenlezers gedepolitiseerd. Oppervlakkig en snel genot, vaak ten koste van andere volken, in andere landen, is overal voor een habbekrats te krijgen, in de vorm van goedkope vliegvakanties, goedkope, gemakkelijk verkrijgbare sex en drugs in verre badplaatsen en uitgevent in onbenullige televisieprogramma’s. Je leeft maar een keer, dus waarom moeilijk doen. Pakken wat je pakken kan.
De hele dag op iPad of iPhone met hersenloze spelletjes en onbenullige berichtjes op Facebook of Instagram, is ook beslist niet bevorderlijk voor het ontwikkelen van een grondige kennis van de maatschappelijke verhoudingen en de onrechtvaardigheid binnen die maatschappij.
Linkse alternatieven werden en worden stelselmatig belachelijk gemaakt en als onrealistisch voorgesteld. Empathie voor de minderbedeelden in de wereld, zorg om de kostbare aarde, strijd tegen racisme en staatsonderdrukking, je bent een idioot als je je daar mee bezighoudt.

De huidige westerse maatschappij is er een van apathie, onverschilligheid en zelfgenoegzaamheid, van snelle kicks en o wee! wie kritiek heeft. Die is een doemdenker en hangt complottheorieën aan. Alles op een hoop weggeveegd. Lekker makkelijk.

Als een revolutie wil slagen, is daar een zorgvuldige, jarenlange voorbereiding voor nodig. Mensen moet gemobiliseerd worden, bewust gemaakt, onderwezen worden en vooral georganiseerd. Niet in een groepje dit of een clubje zo, want dat resulteert in een jammerlijke verspilling van revolutionair elan, zoals we nu zien gebeuren. De kans was daar voor het grijpen, maar er was geen brede maatschappelijke beweging, met een inspirerende ideologie en voldoende aanhang en invloed om het moment te grijpen en om te zetten in een waarlijke revolutie. Van los zand bak je geen stenen die een gebouw kunnen worden. De Black Lives Matter beweging is ideologisch zwak en eenzijdig en bestaat bovendien uit professionele actievoerders die betaald worden door onder andere de Ford Foundation en de witte miljardair George Soros. En je bijt nu eenmaal niet de hand die je voedt.

Als de demonstraties en betogingen naar aanleiding van de moord op George Floyd een ding hebben laten zien, is dat er een bereidheid onder grote groepen van de bevolking in westerse landen leeft om de straat op te gaan. In Frankrijk hadden de Gele Hesjes al het voorbeeld gegeven. De onvrede tegen de huidige machthebbers groeit wereldwijd. De vraag is welke beweging in is staat deze revolutionaire energie te kanaliseren en te leiden naar een effectieve volksopstand tegen het verziekte kapitalistische systeem. Daarvoor is onderwijs nodig, klassenbewustzijn en klassensolidariteit. Het kapitalistische systeem bestaat bij gratie van hoe goed het in staat is de werkende klasse, zij die de welvaart in de maatschappij produceren, tegen elkaar uit te spelen. Er moet een besef komen dat we niet in concurrentie met elkaar staan, maar dat we broeders en zusters zijn die allen streven naar hetzelfde doel: een vredige wereld waarin er genoeg is voor iedereen.

We moeten ons gezamenlijk keren tegen het monster van de allesverslindende 1%, het politieke systeem dat onder hun controle staat, de media die ze in hun bezit hebben en de banken die deel zijn van dat verrotte systeem.

Deze kans is voorbij. Laten we voorbereid zijn op de volgende.